บทที่ 8 สำเนาที่ไม่ได้ขอ
ดาบบุญส่งวางถุงยาประจำตัวไว้ข้างแก้วน้ำ ก่อนเปิดสมุดรับส่งเอกสาร
ชื่อผู้รับสำเนาในคดีปราณียังมีรายการที่ตรวจไม่ครบ เขาแยกกระดาษแต่ละแผ่นตามวันส่ง ตามที่ภูเมืองมอบหมาย แล้วหยุดเมื่อเห็นพิชญาเดินมาที่โต๊ะ
“ดาบคะ ญาขอสรุปคดีวีระชัยฉบับล่าสุดหน่อย ผู้การอยากทราบความคืบหน้า”
“มีหนังสือสั่งไว้ไหมครับ”
“ท่านบอกปากเปล่าค่ะ ญาจะทำให้ก่อน”
ดาบบุญส่งหยิบแบบขอเอกสารส่งให้
“ลงรายการไว้ก่อนครับ ผมจะให้สารวัตรดูว่าใช้ฉบับไหน”
พิชญายังยิ้ม แต่ไม่ได้รับปากกา
“แค่สำเนาเองค่ะ ไม่ได้เอาต้นฉบับไป”
“สำเนาก็มีชื่อพยานครับ”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหยิบแบบฟอร์ม
“ดาบละเอียดขึ้นทุกวันนะคะ”
เขาดันแว่นกลับเข้าที่
“งานเดิมครับ ทำมาสิบกว่าปีแล้ว”
พิชญาไม่ได้เขียนขอเพียงสรุปคดี
รายการด้านล่างมีคำให้การหญิงผู้ติดต่อฉุกเฉิน ภาพชายสองคนข้างรถบรรทุก และรายงานนิติเวชที่เกี่ยวข้อง
ดาบบุญส่งอ่านแล้วหนีบกระดาษไว้ในแฟ้มรออนุมัติ
“ได้เมื่อไรญาขอรับเองนะคะ”
“ครับ ลงชื่อรับด้วย”
เมื่อเธอเดินออกไป เขาจดเวลาไว้ข้างรายการ
ผู้การอาจต้องการข้อมูลจริง แต่การสรุปความคืบหน้าไม่จำเป็นต้องมีทุกภาพและที่อยู่พยาน
เขายังไม่ตัดสินว่าเธอกำลังทำอะไร เพียงโทรตรวจสอบคำสั่งผ่านเจ้าหน้าที่ที่รับงานจากผู้การโดยตรง
คำตอบที่ได้คือ ขอเพียงสรุปหนึ่งหน้า ยังไม่มีคำสั่งให้แนบคำให้การหรือภาพหลักฐาน
ดาบบุญส่งเขียนข้อความนั้นไว้ แล้วโทรหาภูเมือง
ที่โรงพยาบาล นวลละออกำลังตรวจเอกสารร่วมกับธีริน
เมื่อเมย์นำซองเข้ามา
“ฝ่ายอำนวยการฝากมาค่ะ พี่ญารอรับเอกสารตอบกลับอยู่ข้างนอก”
นวลละออเปิดดู
เป็นหนังสือขอข้อมูลเพิ่มเติม อ้างถึงการจัดทำสรุปเสนอผู้บังคับบัญชา แต่รายการแนบรวมถึงภาพตรวจศพฉบับเต็มและข้อมูลผู้ประสานงาน
“หนังสือนี้ใครลงชื่อคะ” ธีรินถาม
“ยังเป็นร่างค่ะ” เมย์ตอบ “พี่ญาบอกว่าให้ดูไว้ก่อน จะได้เตรียมทัน”
นวลละออวางกระดาษ
“รอฉบับลงนามก่อนค่ะ แล้วค่อยพิจารณาว่าส่งอะไรได้บ้าง”
เธอออกไปบอกพิชญาด้วยตัวเอง
อีกฝ่ายรับคำโดยไม่โต้แย้ง ก่อนก้าวเข้ามาใกล้
“ช่วงนี้สารวัตรยุ่งมากนะคะ หมออย่าคิดมากถ้าเขาตอบช้า”
นวลละออมองเธอ
“เรื่องนั้นฉันคุยกับเขาเองได้ค่ะ”
“ดีแล้วค่ะ ญาก็อยากให้คุยกัน เมื่อเช้าเขายังบอกให้ญาช่วยจัดเอกสารส่วนตัวที่ห้องอยู่เลย คงไม่มีเวลาพักจริง ๆ”
คำว่า ที่ห้อง ทำให้เธอนึกถึงภาพเดิม
แต่คราวนี้นวลละออถามกลับ
“ห้องทำงานหรือคะ”
พิชญาหัวเราะเบา ๆ
“ก็ห้องที่หมอเคยเห็นในรูปนั่นแหละค่ะ”
เธอไม่ได้ตอบตรง ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องทันที
“เรื่องคำให้การผู้หญิงคนนั้น ถ้ามีฉบับที่หมอใช้ตรวจประกอบ ญาขอไปพร้อมกันได้ไหมคะ จะได้ไม่ต้องตามหลายที่”
“ขอผ่านสารวัตรค่ะ ฉันไม่ได้เป็นผู้อนุญาตให้สำเนาคำให้การ”
พิชญาพยักหน้า รอยยิ้มบางลง
หลังเธอไป นวลละออยืนอยู่หน้าห้องอีกครู่หนึ่ง
ภูเมืองบอกว่าไม่ได้คบกัน แต่ทำไมพิชญาจึงยังพูดราวกับอยู่ในชีวิตเขาทุกส่วน
เธอเกือบเปิดโทรศัพท์ถาม ก่อนเก็บมันลง
ตอนนี้เธอยังไม่อยากเริ่มบทสนทนาด้วยความระแวงอีก
นนท์พบเธอยืนเงียบอยู่ จึงหยุดห่างออกไป
“มีอะไรหรือครับ”
“เธอเคยเหนื่อยกับการต้องถามให้แน่ใจทุกคำไหม”
เขามองซองในมือเธอ แล้วตอบช้า ๆ
“เคยครับ แต่ถ้าเรื่องนั้นสำคัญ ผมคงยอมถาม ดีกว่าเก็บไปคิดคนเดียว”
นวลละออพยักหน้า
“ฉันยังกลัวคำตอบอยู่เลย”
นนท์ไม่ได้บอกว่าไม่ต้องกลัว เขาเปิดประตูให้เธอแทน
“กลับเข้าไปก่อนครับ หมอรินรอดูเอกสารอยู่”
เธอเดินผ่านเขาไป ก่อนหยุด
“เย็นนี้กินข้าวด้วยกันนะคะ”
“ได้ครับ”
เขายิ้ม แต่ไม่ได้ถามว่าเธอชวนเพราะอยากอยู่ด้วย หรือเพราะเพิ่งเสียใจจากคำพูดของอีกคน
บ่ายสาม ดาบบุญส่งกลับจากห้องเก็บเอกสาร เห็นพิชญายืนข้างเครื่องถ่ายสำเนา
บนถาดมีกระดาษจากแฟ้มคดีปราณีซึ่งทีมกำลังจัดส่งคืนหลังตรวจสอบ
“ได้เอกสารที่ขอแล้วหรือครับ”
เธอหันมา มือยังแตะกระดาษ
“ญาช่วยจัดชุดส่งค่ะ เห็นวางปนกันอยู่”
ดาบบุญส่งวางสมุดลง
“ชุดนี้ผมแยกไว้ตามผู้รับแล้วครับ หน้าซองมีรายการ”
“ญาไม่ได้เอาอะไรออกนะคะ”
“ผมยังไม่ได้ถามว่าเอาออกครับ”
เสียงเครื่องถ่ายเอกสารเงียบลง
พิชญารวบกระดาษส่งคืน ก่อนเดินกลับโต๊ะ
ดาบบุญส่งตรวจจำนวนแผ่นต่อหน้าเธอ ไม่ขวาง ไม่กล่าวหา
เมื่อครบ เขาปิดแฟ้มแล้วบันทึกเหตุการณ์ตามที่เห็น
จากนั้นโทรหาภูเมืองอีกครั้ง
“สารวัตรครับ เรื่องสำเนาที่ผู้รับไม่ตรงกับอนุมัติ ผมยังตามอยู่ แต่วันนี้มีคำขอเพิ่มที่ควรให้สารวัตรดู”
เขาวางแบบขอของพิชญาคู่กับร่างหนังสือที่เมย์ส่งภาพมาให้
“2 ที่ ขอข้อมูลชุดใกล้กัน อ้างสรุปให้ผู้การเหมือนกันครับ”
“ส่งให้ผม ตรวจชุดที่รอส่งทั้งหมดก่อน แล้วเก็บบันทึกไว้”
“ครับ”
ภูเมืองหยุด ก่อนถาม
“พิชญารู้ไหมว่าดาบกำลังตรวจ”
ดาบบุญส่งมองเงาของเธอบนกระจกตู้เอกสาร
“รู้ว่าผมเช็กจำนวนกระดาษครับ ส่วนจะคิดว่าผมเห็นแค่ไหน ผมไม่ทราบ”
เขาวางสายแล้วเขียนเวลาอีกครั้ง
ต้นฉบับยังอยู่ครบ แต่สำเนาที่ถูกส่งออกไปก่อนหน้านี้ยังมีปลายทางที่ต้องตาม
และวันนี้ อย่างน้อยเขารู้แล้วว่าควรเริ่มถามจากโต๊ะไหน
